.....مجله اینترنتی نگاهانه - سیاست، جامعه، هنر، ادبیات، ورزش و

درباره ما

درباره ما

ارتباط با ما

صفحه اصلی

Untitled 1

نگاه دیگر

طنز

ورزش

دانش

زنان

باشگاه

تاریخ

ادبیات

هنر

جامعه

سیاست

سرمقاله

مشاهده عکس نویسنده مقاله

شماره نه - سرمقاله

پروژه ی نیویورک!

هفته ای که گذشت را می توان هفته ی روابط ایران – امریکا دانست. مصاحبه ی شبکه ی "سی بی اس" با رئیس جمهور و سپس سفر ایشان به نیویورک حوادث فراوانی را رقم زد. "دکتر محمود احمدی نژاد" که در مصاحبه ی تلویزیونی خود ، فعالیت های هسته ای کشور را روشن و شفاف دانسته بود ، تحریم های جدید را رخدادی نو نخواند و اشاره کرد که سالهاست کشورش در تحریم است و زنده و موفق تر از گذشته راه پیشرفت را طی می کند. ولی جنجال ها در دانشگاه کلمبیا و در جلسه ی پرسش و پاسخ رئیس جمهور ایران و دانشجویان این دانشگاه به وقوع پیوست. این جلسه که به دعوت ریاست دانشگاه کلمبیا برگزار شده بود با توهین های وی به احمدی نژاد به جنجال کشیده شد. در حالیکه گفته می شد"لی بورینگر" به دلیل دعوت از رئیس جمهور ایران تحت فشار قرار دارد و کنگره تصمیم به قطع بودجه ی این دانشگاه گرفته است ، وی دکتر احمدی نژاد را فردی دیکتاتور و تروریستی فاقد تحصیلات خواند.

اما رفتار خونسرد رئیس جمهور در قبال توهین های صورت گرفته حواشی فراوانی را دامن زد. عده ای عمل او را ستودند و گروهی وی را به دلیل عدم اعتراض و ترک جلسه مواخذه نمودند. هنوز هم پس از ان حادثه ، رسانه های غربی در یافتن برنده ی واقعی این جلسه به توافق نرسیده اند. صحبت های دکتر احمدی نژاد چه در گفتگوی تلویزیونی و چه در سخنرانی دانشگاهی نسبت به گذشته پخته تر و منطقی تر می نمود پس توهین های صورت گرفته را تنها می توان عملی تلافی جویانه و برای بدست اوردن دل کنگره ی امریکا دانست. این حوادث در ایران هم هیاهوی بسیاری را موجب گردید. به نظر می رسد که گروه مخالفین دولت از این حادثه رضایت دارند ولی ایا توهین به رئیس جمهور یک کشور به معنای توهین به ان ملت نیست؟

دکتر احمدی نژاد منتخب این ملت است هر چند هنوز عده ای خواب یک ساعته شان را دلیل این انتخاب می دانند. او پشتوانه ای میلیونی از رای های مردم را دارا است حتی اگر گروهی ارای بدست امده را متعلق به افرادی عامی بدانند. او رئیس جمهور منتخب این ملت است و بی گمان توهین به او توهین به ملتی است که او را برگزیدند. شکی نیست که دکتر احمدی نژاد فرد محبوبی میان بسیاری از به اصطلاح روشن فکران کشور نیست ولی کسی نمی تواند در محبوبیت او در میان طبقات پایین اجتماع شکی به دل راه دهد. او ساده حرف می زند، قابل فهم برای همه ، پس در میان جامعه فردی دوست داشتنی است هر چند مشکلات اقتصادی در کشور روز به روز بیشتر می شود و همچنین طرح سهمیه بندی بنزین و طرح هایی چون امنیت اجتماعی فشار فراوانی را بر ملت بیشتر و بیشتر وارد می نماید.

اما مشکل بزرگ او "به نام زدن" موفقیت هاست. دکتر دوست دارد تمام طرح های افتتاح شده را به نام دولتش بنویسد تا جایی که انرژی هسته ای را نتیجه ی تلاش خود می داند بی ان که به گذشته و ان چه دیگران کاشتند بنگرد. از هزارمین پروژه ی دولت نهم دم می زند در حالیکه بسیاری از ان پروژه ها بلا استفاده رها شده و اکثرشان را نمی توان تنها متعلق به این دولت دانست. اینگونه رفتارها و تبلیغ هاست که موجب می شود اب گیری از "سد سیوند" بازتاب های رسانه ای فراوانی را موجب گردد ، در حالیکه این طرح مربوط به دولت های پیشین بوده و بسیاری از کارشناسی ها پیرامون ان صورت گرفته بود.

به هر حال پس از اتفاقاتی که در نیویورک حادث شد رئیس جمهور سفرش را با حضور در کشورهای امریکای لاتین ادامه خواهد داد و باز هم ونزوئلا و باز هم هوگو چاوز ... این در حالی است که قطعنامه ی سوم بیش از هر زمانی نزدیک به نظر می رسد و نتایج ان در چند روز اینده مشخص خواهد شد. کشور روزهای سختی در پیش درد و تنها باید امیدوار بود که این روزها کاری نکرده باشیم که در ماه های اینده افسوس فرصت های سوخته را بخوریم!

ویژه: یاد نکردن از دفاع مقدس در هفته ای با این عنوان بی انصافی است. یاد نکردن از انانی که می دانیم ارامش این روزهای مان با خونشان حاصل شده است. فراتر از تمام مسائل سیاسی که به جنگ دامن زد و به انتها رساند ، این رزمندگان بودند که تا انتها ایستادند برای این وطن! وطنی که پس از بیست سال مجددا روزهای پر التهابی در پیش دارد. شهیدان رفتند و روزی می خورند ، جانبازان را از یاد نبریم!

اشکان شعبان پور

negahane@yahoo.com

Untitled 1

کلیه حقوق این سایت محفوظ است

Designed By Emad